If you about the (Tasmanian) devil speak, see you his tail.

I thought it would be nice to sleep in a bed again, but it wasn’t. The bed I was sleeping in, was super uncomfortable! Everybody complained about it. I had met a few people already in the kitchen and one of them told me to put two mattresses on top of each other as long as I don’t have any roommates. And so I did and it indeed was way better. But I still wouldn’t say it was more comfortable than my car. But at least the room had a heater and power (’cause it was quite chilly up there). I really liked that they tried keeping me alone in the room because I was doing volunteer work. I only had roommates twice.
Ik dacht dat het fijn ging zijn om terug in een bed te slapen, maar dat was het niet. Het bed waarin ik sliep was super oncomfortabel! Iedereen klaagde erover. Ik had al een paar mensen ontmoet in de keuken en eentje daarvan vertelde me om twee matrassen op elkaar te leggen zolang ik geen kamergenoten heb. En dus deed ik dat en dat was inderdaad beter. Al zou ik nog steeds niet zeggen dat het comfortabeler was dan mijn auto. Maar de kamer had wel verwarming en stroom (want het was vrij fris daarboven). Ik vond het leuk dat ze me probeerden alleen te houden in de kamer omdat ik vrijwilligerswerk deed.

Oh and did I tell you that I had lost my credit card? And on top of that my European credit card decided not to work anymore? Luckily I was able to get cardless cash with modern technology. The day Flenny left had been a day full of bad luck. I also had a massive burn from our walk in Cradle Mountain – Lake St. Clair National Park. I had blisters and everything the same day it had happened, so it was a really severe burn. And then I had to say goodbye to Flenny. It had been so much fun traveling with them. They’re a very pleasant couple, with whom I got along great.
Oh en had ik jullie al verteld dat ik mijn kredietkaart had verloren? En dat daarbovenop mijn Europese kredietkaart ook besloot om niet meer te werken? Gelukkig kon ik kaartloos cash krijgen met de huidige technologie. De dag dat Flenny was vertrokken was een dag vol ongeluk geweest. Ik was ook enorm verbrand door de zon tijdens onze wandeling in Cradle Mountain – Lake St. Clair National Park. Ik had diezelfde dag al meteen blaasjes en al, dus het was echt ernstig verbrand. En dan moest ik nog afscheid nemen van Flenny. Het was echt enorm leuk om met hun rond te reizen. Het was een heel aangenaam koppel waar ik goed mee overeen kwam.

I enjoyed working at Devils@Cradle for a week. 🙂 Even though cleaning up poo isn’t the nicest job, you do get to be with the animals and after a while they get used to you and you can try to get closer to them. ^^ My first day I hadn’t been with the devils, only the quolls (they are so cute!). And most of the day I had been dragging big branches up a hill (that wasn’t fun!). 
Ik vond het leuk om bij Devils@Cradle te werken voor een week. 🙂 Ook al is stront opruimen niet de schoonste job, je bent zo wel veel bij de dieren en die geraken aan je gewoon en dan kan je vervolgens proberen dichterbij te geraken. ^^ Mijn eerste dag was ik niet bij de duivels geweest, enkel bij de buidelmarters (ze zijn zo schattig!). En het meeste van de dag moest ik grote takken de heuvel op sleuren (dat was niet leuk! ).

During my lunch break I got to take a baby wombat with me. One of the employers is taking care of it and brings it to work. The wombat’s a rescue and it will be released back into the wild when older.
Gedurende mijn middagpauze mocht ik een baby wombat met me meenemen. Eén van de werknemers verzorgt er eentje en brengt die dan mee naar ‘t werk. De wombat is gered vanuit het verkeer en wordt terug in het wild losgelaten wanneer ze ouder is.

Waffles is the cutest little thing! She follows you around everywhere! 😀 Hihi! Look.
Waffles is een super schattig ding! Ze volgt je overal naartoe! 😀 Hihi! Kijk.

And when you sit down, she’ll try to climb onto your legs.
En wanneer je gaat zitten, probeert ze op je benen te kruipen.

So cute! ^^
Zo schattig! ^^

I really loved taking her for walks! Too bad Amie (Waffles’ carer) didn’t work every day I was there.
Ik vond het echt super plezant om met haar te wandelen! Jammer dat Amie (Waffels’ verzorgster) niet iedere dag werkte toen ik er was.

After work I got to feed Waffles a bottle of milk. Forget about koalas, wombats are way more adorable!
Na het werk mocht ik Waffles de fles geven. Vergeet koala’s, wombats zijn veel schattiger!

I did a day tour and a night tour. Tasmanian devils are such interesting little creatures! I could tell you a lot about them, but I won’t. 🙂 But if you have questions, feel free to ask. 😉 During the day tour they pick up a juvenile devil (they are sleepy and thus calm enough during the day). I hope I can do that as well by the end of my week as volunteer. The juveniles are definitely my favorite! They are so cute!
Ik deed een dagtoer en een nachttoer. Tasmaanse duivels zijn erg interessante wezentjes! Ik zou je er veel over kunnen vertellen, maar dat zal ik niet doen. 🙂 Maar voel je vrij vragen te stellen, als je er hebt. 😉 Gedurende de dag toer nemen ze een tienerduivel op (want overdag zijn ze slaperig en dus kalm genoeg). Ik hoop dat ik dat ook kan doen tegen het einde van mijn week als vrijwilliger. De tieners zijn mijn favorieten! Ze zijn zo schattig!

The sanctuary is mainly for devils and quolls, but there are also two rescued wombats and some pademelons. (It took me a long time to remember it’s a kind of kangaroo. Every time they said something to me about the pedemelons I was confused, thinking it was food.) They live freely in and around the park. (notice the joey in the pouch)
Het (opvang)park is voornamelijk voor duivels en buidelmarters, maar er zijn ook twee geredde wombats en enkele pademelons. (Het duurde lang eer ik kon onthouden dat het een soort kangoeroe is. Iedere keer ze er iets over zeiden, was ik in de war, denkende dat het voedsel was.) Zij leefde vrij in en rond het park. (let op de babykangoeroe in de buidel)

Except for dragging branches up the hill, another thing the French girls and I had to do quit often was prepare devil traps. We would catch them and relocate them. (They try to swap them regularly so they don’t get bored and are forced to be a bit social.)
Buiten het naar omhoog slepen van takken op een heuvel, moesten de Franse meisjes en ik ook regelmatig duivelvallen maken. Zo konden we ze vangen en verplaatsen. (Ze proberen ze regelmatig onder mekaar te wisselen zodat ze niet verveeld geraken en geforceerd worden een beetje socialer te zijn. Normaal zijn ze solitair.)

Getting into the devil enclosures is fun. They come and sniff your feet (and might try to bite your shoe if they don’t like your scent). Apparently they tried biting the French girls a few times.
In de duivelomsluitingen gaan is leuk. Ze komen aan je voeten ruiken (en proberen je schoen te bijten als je geur hen niet aanstaat). Ze probeerden de Franse meisjes blijkbaar meermaals te bijten.

Here are some more devils from the sanctuary.
Hier zijn nog wat duivels van het park.

This one’s called Chopper. He was recovering from an injury. He had been fighting too much. Devils do deserve their name since they fight often. They also make the weirdest noises. It’s really funny! I can definitely understand why they called them devils after hearing their noises.
Deze heet Chopper. Hij was herstellende van een wonde. Hij had te veel gevochten. Duivels verdienen hun naam wel, aangezien ze zo vaak vechten. Ze maken ook de gekste geluiden. Het is echt grappig! Ik kan zeker begrijpen waarom ze ze duivels hebben genoemd nadat ze hun geluiden hadden gehoord.

The first day the French girls worked there, we went to feed the wombats together. It was so much fun. Just like Waffles, they keep following you around. The other days the French girls got to feed the wombats without me, I didn’t like that. I had to scrub cages while they were just chopping up some fruit and veggies for the wombats. And they got to do stuff together, while I had to do things on my own. Anyway, they never saw the wombats again. Apparently they always fled into there hole in the ground as soon as they arrived. After the French girls had left, I got to feed the wombats again. They didn’t flee when I arrived. I wondered what the French girls did wrong. I still had the wombats following me around everywhere. My last day I sat down for a while to enjoy their affection.
De eerste dag dat de Franse meisjes er waren gingen we samen de wombats voederen. Het was zo leuk. Net zoals Waffles, volgden ze je overal naartoe. De andere dagen mochten de Franse meisjes de wombats zonder mij voederen, ik vond dat niet leuk. Ik moest kooien schrobben terwijl zij fruit en groentjes mochten snijden voor de wombats. En ze mochten ook altijd de dingen samen doen, terwijl ik op mijn eentje dingen moest doen. Hoe dan ook, ze zagen de wombats niet meer. Blijkbaar vluchtten ze altijd hun holletje in als ze arriveerden. Nadat de Franse meisjes terug waren vertrokken, mocht ik de wombats weer voederen en ze liepen helemaal niet weg als ik arriveerde. Ik vroeg me af wat de Franse meisjes verkeerd deden. De wombats volgden mij nog steeds overal naartoe. Mijn laatste dag ging ik even zitten en heb ik van hun affectie genoten.


The same thing happened with the quolls. I asked to mix up the teams twice, so I could encounter devils as well (they always wanted two people doing the devils and one person doing the quolls). So they both had to do the quolls once. When I’m in the cage, the quolls are always very interested in my bucket with waste from the very first time and I had quickly found a way to get them to come real close to me. In one cage you could even get them to crawl onto your lap. I had told the French girls which cage it was and how to do it. But they said the quolls didn’t even come close to them. Strange, I always had so much fun in those cages. (After the French girls had left, I got to do the devils on my own.) 
Hetzelfde gebeurde bij de buidelmarters. Ik heb twee keer gevraagd om de teams te veranderen, zodat ik ook met duivels kon werken (want ze wouden steeds twee personen in de duivelkooien en eentje die dan de buidelmarters zou doen). Dus ze hebben beiden één keer de buidelmarters moeten doen. Wanneer ik in de kooi ben, zijn de buidelmarters steeds erg geïnteresseerd in mijn emmer met afval, dat was al zo vanaf de eerste keer en ik had al snel een manier gevonden om ze erg dichtbij te laten komen. In een bepaalde kooi kreeg ik ze zelfs zo ver op mijn schoot te kruipen. Ik had de Franse meisjes over die kooi verteld en vertelde ook hoe ze het konden doen. Maar ze zeiden dat de buidelmarters niet eens in hun buurt kamen. Vreemd, ik had altijd zo’n plezier in die kooien. (Nadat de Franse meisjes waren vertrokken, mocht ik de duivels op mijn eentje doen.)

I got to feed Waffles a few more times (the French girls never got to do that, hihi). I love that little adorable wombat! ^^
Ik mocht Waffles nog een aantal keren voederen (de Franse meisjes hebben dat niet mogen doen, hihi). Ik houd van dat schattige wombatje! ^^

And eventually I got to hold a devil. I asked for it my last day and a Dutch girl named Anna, that has been working there for three years (not as volunteer), said that she was willing to let me do it if I would accept the very big risk of getting bitten (and possibly getting health issues when bitten). Luckily it all went well. Look how awesome!! 😀
En uiteindelijk mocht ik een duivel vasthouden. Ik had erachter gevraagd op mijn laatste dag en een Nederlands meisje genaamd Anna, dat daar al drie jaar werkt (niet als vrijwilliger) zei dat ze bereid was het me te laten doen als ik het grote risico om gebeten te worden (met daarbij horende gezondheidsrisico) zou accepteren. Gelukkig verliep het allemaal goed. Kijk hoe geweldig!! 😀

After a week of being a volunteer, I hoped the Summit Track would be open again. The fires had been really bad that week. At some point firefighters even came to the sanctuary to tell us we have to have an evacuation plan ready, that the fires were only 10 km away. But by the end of the week it was colder and it had been raining a lot, so there was hope. But like expected it wasn’t open. 😦 So I did some other walks. I went to all the waterfalls.
Na een week als vrijwilliger, hoopte ik dat de Summit Track terug open zou zijn. De bosbranden waren die week heel erg geweest. Op een bepaald moment waren er zelfs brandweermannen langsgeweest om ons te vertellen dat we een evacuatieplan moesten voorbereiden, dat de branden maar 10 km van ons verwijderd waren. Maar tegen het einde van de week was het kouder en had het veel geregend, dus er was hoop. Maar zoals ik had verwacht, was het niet open. 😦 Ik heb andere wandelingen gedaan. Ik ben naar alle watervallen geweest.

Apart from the Summit Track not being open, I had a very good day. First Wade (the owner of Devils@Cradle) let me use his internet. He also made me lunch and tea while I was at it. Later at the visitor centre, the guy who had told me the Summit Track was closed, had offered me a lift so I didn’t have to wait for the shuttle bus. His shift had just finished. At the end of my walk I saw a little black snake (I was too slow to take a picture). I’m wondering if it was a poisonous one. And in the beginning of my walk I saw this little fella:
Met uitzondering van de Summit Track die niet open was, had ik een vrij goede dag. Eerst liet Wade (de eigenaar van Devils@Cradle) me zijn internet gebruiken. Hij maakte me ook wat eten klaar en thee terwijl ik bezig was. Later in het informatiecentrum gaf de man die me vertelde dat de Summit Track gesloten was, me een lift zodat ik niet op de shuttle bus hoefde te wachten. Zijn shift zat er net op. Op het einde van mijn wandeling zag ik een kleine zwarte slang (ik was te traag om een foto te maken). En in het begin van mijn wandeling zag ik deze vriend:

I did one of the walks in one hour, while the brochure said it would take three hours. I was very proud of myself. 🙂 It was a difficult walk. At some point I actually had to climb. This was the hardest walk so far here in Australia. See the orange arrow on the right photo on the top in the middle? I really struggled at some points, being too small to be able to climb properly. But I conquered it after all!
Ik heb één van de wandelingen in één uur afgelegd, terwijl de brochure zei dat je er drie uur voor nodig zou hebben. Ik was erg trots op mezelf. 🙂 Het was een moeilijke wandeling. Op een bepaald punt moest ik echt beginnen klimmen. Het was de moeilijkste wandeling tot nu toe hier in Australië. Zie je die oranje pijl op de rechterfoto vanboven in het midden? Ik had het echt moeilijk soms, ik was te klein om daar fatsoenlijk te kunnen opklimmen. Maar ik heb het allemaal overwonnen!

The walk ended with a nice boardwalk.
De wandeling eindigde met een leuk knuppelpad.

Look what I saw when I got back to the parking lot. Finally! The one and only Tasmanian Devil! I had been looking for him. I had expected to see him way more often over here! Ö For some reason I really thought he would be popular in Tasmania.
Kijk wat ik zag toen ik terug aankwam op de parking. Eindelijk! De enige echte Tasmanian Devil! Ik was naar hem op zoek geweest. Ik verwachtte deze hier veel vaker te zien! Ö Om één of andere reden dacht ik dat deze heel populair ging zijn hier in Tasmanië.

At night I ended up staying at the same spot from the week before. Alas I didn’t get to see more Southern lights. 😦
‘s Avonds verbleef ik op dezelfde plaats als de week voordien. Helaas heb ik geen zuiderlicht meer gezien.

My next week of volunteering was in a park with more different types of animals.
Mijn volgende week als vrijwilliger vond plaats in een park met meer verschillende soorten dieren.

. M

Advertisements

6 thoughts on “If you about the (Tasmanian) devil speak, see you his tail.

  1. Annie . says:

    Dag Merel wat was het weer mooi om te zien en te lezen . Inderdaad die wombats zijn schattige diertjes en geen wonder dat jij ze zo graag knuffelde .Ik had mij de duivel veel angstaanjagender voorgesteld maar vond het toch dapper van u om hem in uw armen te nemen . De wandelingen zijn gewoon adembenemend , wat een prachtige natuur . Het zal even wennen zijn hier in ons kleine landje .
    Geniet nu maar van het gezelschap van uw ouders en uw eigen bedje .
    Groetjes en tot ziens . Misschien wel in Kiewit ? x

    Like

    • Ik denk dat niemand aan die schattige wombats zou kunnen weerstaan!
      Ja, die duiveltjes hebben best nog wel iets schattig, al kunnen ze behoorlijk van hun tak maken!
      ‘k Mis die mooie wandelingen al! Maar ‘k geniet ervan terug in mijn eigen bed te liggen.
      Tot binnenkort in Kiewit! De mama en ik gaan terug beginnen lopen. 😉 xo

      Like

  2. Fred says:

    Lief dat die wombattekes jou overal volgden. Jammer dat je ze niet als huisdier kan houden. En moedig dat je die duivel durfde vasthouden. Ze zien er dan wel braaf uit, maar ze kunnen ferm bijten, vermoed ik.
    Goede terugreis Merel (of ben je al in België?) en tot de volgende… 🙂

    Like

  3. Fleur says:

    Oooooh zo jaloers! Hoe schattig is Waffles de wombat! Heeft die mevrouw die dan als huisdier??? Wil ik ook wel 😄. En fijn dat je ook bij de andere sanctuary bent geweest! Heb je daar koala’s mogen knuffelen??? 😄

    Like

    • Helaas geen koala’s mogen knuffelen, maar wel een baby wallaby! ^^
      En ‘t is maar een tijdelijk huisdier, totdat ze oud genoeg is om voor zichzelf te zorgen, dan wordt ze weer vrijgelaten. 🙂 Blijkbaar zijn er veel wildlife carers die voor baby’tjes van roadkill zorgen. Ö

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s