I Gave My Eyes the Fare

The day started pretty bad. There was a lot of wind and rain, it was dark and grey, thus it was storming! We were not looking forward to walk in this weather. But since we were all excited about Cradle Mountain, we went for it anyway. Besides, we had heard you can have four seasons in one day, so there was a big chance the weather would be better by the time we’d arrive in the national park. When we arrived the weather was still bad. It was cold, grey and windy still, but at least it had stopped storming. The lady from the information desk told us that we were a bit late to do the Summit Track. If we would do it, we’d probably miss the last shuttle bus back and we’d have to walk an extra 6 km. So we chose a different route to walk. One which included a part of the famous Overland Track (a + 6 day walk all the way to Lake St. Clair).
De dag startte vrij slecht. Er was veel wind en regen, het was donker en grijs, het was dus aan het stormen! We keken niet uit naar het wandelen in dit weer. Maar aangezien we allen heel opgewonden waren over Cradle Mountain, gingen we er toch voor. Bovendien hadden we gehoord dat je vier seizoenen kan meemaken in één dag, dus de kans was groot dat het weer beter zou zijn tegen de tijd dat we zouden arriveren in het nationale park. Toen we arriveerden was het nog steeds koud, grijs en winderig, maar het was tenminste wel al gestopt met stormen. De vrouw van de informatiedesk vertelde ons dat we wat laat waren om de Summit Track te doen, dat we waarschijnlijk de laatste shuttlebus zouden missen moesten we die doen en dat we dan een extra 6 km zouden moeten wandelen. We besloten een andere wandeling te doen, dat een deel van de beroemde Overland Track (een wandeling van + 6 dagen helemaal tot aan Lake St. Clair) bevatte.

The beginning of the walk was mostly a boardwalk. The area was beautiful!
Het begin van de wandeling was voornamelijk via een knuppelpad. De omgeving was prachtig!

Then we went into a little forrest with some little waterfalls and cascades.
Dan gingen we een klein bos in met watervalletjes en cascades.

It soon became very hot and sunny. After walking for a while we arrived at Crater Lake (which isn’t an actual crater). It was beautiful! Wow, really… Stunning!
Het werd al snel erg heet en zonnig. Na een tijdje wandelen arriveerden we bij Crater Lake (dat geen echte krater is). Het was prachtig! Wow, echt… Beeldschoon!

Then the climbing started. It was going up a lot all of the sudden.
Dan begon het klimwerk. Het ging ineens veel omhoog!

But it was definitely worth it! Wauw! This is Marions Lookout. Note that you can see the bush fires in the distance on the left.
Maar het was het zeker waard! Wauw! Dit is Marions Lookout. Let op de bosbranden die je in de verte links kan zien.

The walk had already been magnificent, with stunning views.
De wandeling was tot dusver al geweldig, met prachtige uitzichten.

Let’s get closer to Cradle Mountain!
Laten we dichter bij Cradle Mountain gaan!

Such a beautiful mountain. You can keep seeing those fires on the left, by the way. 
Zo’n mooie berg. Je kan trouwens de bosbranden blijven zien links.

Here are some more photos of me with Cradle.
Hier zijn nog wat meer foto’s van mezelf met Cradle.

Fleur and I really wanted to go to the top, but Kenny didn’t want to. I said that 6 km extra isn’t that bad, I was more than willingly to walk those. The weather was perfect, people coming down kept saying it was amazing, … But Kenny wouldn’t change his mind. So we did another difficult track. At some point we had to do actual climbing! See the orange arrow next to Kenny’s feet pointing up (photo on the top right)?
Fleur en ik wouden heel graag naar de top, maar Kenny wou niet. Ik zei dat 6 km extra niet zo erg is, ik was meer dan gewillig om die te wandelen. Het weer was perfect, mensen die naar beneden kwamen bleven ons vertellen hoe geweldig het was, … Maar Kenny ging niet van gedacht veranderen. Dus we deden een andere moeilijke wandeling. Op een bepaald moment moesten we echt klimmen! Zie je at oranje pijltje langs Kenny’s voeten dat naar omhoog wijst (foto rechtsboven)?

And it got worse, at some point we had to go down and it was pretty steep. Oh and see that little greyish thing right above the lake? That’s where we were heading. Quite a long walk! And we came from even further!
En het werd erger, op een bepaald moment moesten we naar beneden en het was vrij stijl. Oh en zie je dat grijzige ding vlak boven het meer? Dat is waar we naartoe gingen. Best een lange wandeling! En we kwamen van nog veel verder!

It was scary at the beginning, but after a while you get used to it and you start feeling pretty proud of yourself. Look at what we were doing! See Fleur a little higher? Crazy walk!  
In het begin was het eng, maar je geraakt er aan gewoon na een tijdje en dan begin je je trots te voelen op jezelf . Kijk naar wat we aan ‘t doen waren! Zie je Fleur wat hogerop? Gestoorde wandeling!


We made it down to Dove Lake, hooray! The walk back to the car park where we would take the shuttle bus continued. Meanwhile my shoulders were thàt burnt that they went through the skin shedding phase by the end of the walk. Not good, we weren’t prepared for warm weather.
We zijn beneden bij Dove Lake geraakt, hoera! De wandeling naar de parking waar we de shuttlebus gingen nemen ging verder. Ondertussen waren mijn schouders zó verbrand dat ze tegen het einde van de wandeling al door de vervellingsfase gingen. Niet goed, we waren niet voorbereid op warm weer.

In the evening we drove to a caravan park next to Wing’s Wildlife Park. Fleur and I went to a big tent to ask how we were supposed to pay for the camping spot. After they had explained us, they invited us to cook and eat in their tent. They said that they know what it’s like being a backpacker. And so we ate in their tent. We had bought a few different kinds of Tasmanian potatoes. It was very interesting to taste all the different flavors. Afterwards we had a drink with the friendly couple from the big tent. They were from a town called Penguin. It was a very nice evening, although the couple was a bit weird. The man liked scaring us (telling scary stories, startle us etc). That night I made sure my car was locked and all my windows were closed. Oh, something else, because of the fire danger, campfires were not allowed. It was really weird to see a camp spot without fires. Aussies love their camp fires.
In de avond reden we naar een camping naast Wing’s Wildlife Park. Fleur en ik gingen in een grote tent vragen hoe we moesten betalen voor de kampeerplaats. Nadat ze het ons hadden uitgelegd, nodigde ze ons uit om te koken en eten in hun tent. Ze zeiden dat ze wisten hoe het was om een backpacker te zijn. En dus aten we in hun tent. We hadden verschillende soorten aardappelen gekocht. Het was interessant om alle verschillende smaken te proeven. Daarna dronken we iets met het vriendelijke koppel van de grote tent. Ze waren van een stadje genaamd Penguin. Het was een gezellige avond, al was het koppel een beetje raar. De man vond het leuk ons bang te maken (ons doen verschieten, enge verhalen vertellen enz). Die nacht zorgde ik er toch voor dat al mijn ramen toe waren en dat de auto zeker was gesloten. Oh en nog iets, aangezien er brandgevaar was, waren kampvuren niet toegelaten. Het was heel raar een kamping zonder vuur te zien. Aussies houden van hun kampvuren.

The next day when I woke up, I was waiting for Flenny to wake up. The showers were off the camp ground, so I expected us to eat first and then drive to the showers, where we could also check if Wing’s Wildlife Park is worth a visit. The day before we had also driven to the toilets. At some point I heard their side door open and close (it was on the other side, so I couldn’t see them), since they didn’t come around the van or didn’t open up the back, I thought they went back inside. I waited and waited, until I finally heard the door open again. They also came to the back. We decided to have breakfast over at the entrance of the park, because there were pic nic tables. I then discovered that Flenny already went to take a shower. Why didn’t they say something? I was waiting for them… 😦 Now I felt very bad because they had to wait for me. I know how much Kenny hates waiting. We then got some information about the park but decided not to go in. Fleur wanted to hold a koala and in this park you could only stand next to one and I would probably come back to do some volunteering work, so I could see the park then anyway.
De volgende dag toen ik wakker werd, wachtte ik op Flenny om wakker te worden. De douches bevonden zich niet op de camping, dus ik verwachtte dat we eerst iets zouden eten en dan naar de douches zouden rijden, waar we dan ook zouden checken of Wing’s Wildlife Park de moeite was. De dag voordien waren we ook naar de toiletten toe gereden. Op een bepaald moment hoorde ik hun schuifdeur open en toe gaan (die bevond zich aan de andere kant dus ik kon hen niet zien), aangezien ze niet naar de achterkant van het busje kwamen, veronderstelde ik dat ze terug naar binnen waren gegaan. Ik wachtte en wachtte, uiteindelijk hoorde ik de deur terug open gaan en kwamen ze ook naar de andere kant van ‘t busje. We besloten te ontbijten aan de ingang van het park, daar stonden wat picknicktafels. Ik ontdekte toen dat ze al waren gaan douchen. Waarom hadden ze niets gezegd? Ik was op ze aan het wachten… 😦 Nu voelde ik me schuldig dat ze moesten wachten op mij. Ik weet dat Kenny wachten haat. Daarna informeerden we ons over het park en besloten we om niet naar binnen te gaan. Fleur wou namelijk een koala vasthouden en in dit park kon je enkel naast eentje staan en ik zou waarschijnlijk nog terugkomen voor vrijwilligerswerk, dus dan kon ik sowieso het park zien.

We visited Burnie, where we just went to some shops and walked around. There was so much smoke, like a thick fog. Every time you’d go outside it smelled like a big camp fire. It was giving me a headache and making me feel a little nauseous. The bush fires must be really bad. I had heard there were about 80. It was way worse then how it looks on the photos.
We bezochten Burnie, waar we naar wat winkeltjes gingen en wat rondwandelde. Er was zoveel rook, gelijk een dikke mist. Iedere keer je naar buiten ging rook het als een groot kampvuur. Het gaf me hoofdpijn en deed me een beetje misselijk voelen. De bosbranden moeten echt wel erg zijn. Ik had gehoord dat er zo’n 80 waren. Het was veel erger dan het op de foto’s lijkt.

We then said our goodbyes and went our separate ways. Flenny was going back to Melbourne to go to the Australian Open. I would go do some volunteer work. I found a nice camping spot and enjoyed the view. According to the aurora website there was a lot of solar activity that night, so I set up my alarm to hopefully see the Aurora Australis. But my location was far from ideal.
Dan namen we afscheid en gingen we ieder onze eigen weg. Flenny ging terug naar Melbourne om naar de Australian Open te gaan. Ik zou vrijwilligerswerk gaan doen. Ik vond een leuke kampeerplaats en genoot van het zicht. Volgens de aurora website was er veel zonneactiviteit die nacht, dus ik zette mijn alarm om hopelijk de Aurora Australis te zien. Maar mijn locatie was bijlange niet ideaal.

But when I woke up there was this green light! 😀 It’s not the full on Aurora Australis, it’s missing the purple. I guess that was because of my location and because the sky wasn’t clear enough. But I was still very excited!
Maar toen ik wakker werd was er dit groen licht! 😀 Het was niet volop aan de gang, het miste het paars. Ik veronderstel dat dat was vanwege mijn locatie en omdat de hemel niet klaar genoeg was. Maar ik was toch heel enthousiast!

The people on the Overland Track in Cradle Mountain – Lake St. Clair National Park did get to see a beautiful Aurora Australis. This photo was taken by somebody else and was posted in the Aurora Australis facebook group.
De mensen op de Overland Track in Cradle Mountain – Lake St. Clair National Park hebben wel een prachtige Aurora Australis gezien. Deze foto was door iemand anders genomen en was gepost in de Aurora Australis facebookgroep.

In the morning I called RACT for a checkup. My brakes had been making a weird noise. But everything was alright. The brakes are new and just don’t fit 100% on my old car.
In de ochtend belde ik RACT om mijn auto te checken. Mijn remmen maakten al even een raar geluid. Maar alles was in orde. De remmen waren nieuw en pasten gewoon niet 100% op mijn oude auto.

I then visited Penguin. They have a penguin mascot (top right), haha!
Dan bezocht ik Peguin. Ze hebben een pinguïn mascotte (rechtsboven), haha!

And I saw this creepy crawler.
En ik zag dit kriebelbeestje.

I didn’t do a lot that day, I mostly worked for my blog. The next day I would go back to Cradle Mountain – Lake St. Clair National Park to do some volunteering work at Devils@Cradle. I also really wanted to do the Summit Track. I would sleep at the lake again, where we slept our first night on Tasmania. On my way over I went through a street that was full of original mailboxes. Have a look! 
Ik heb die dag niet veel gedaan, voornamelijk voor mijn blog gewerkt. De volgende dag zou ik terug naar Cradle Mountain – Lake St. Clair National Park gaan om vrijwilligerswerk te doen bij Devils@Cradle. Ik wou ook echt graag de Summit Track doen. Ik zou terug aan het meer slapen waar we de eerste nacht op Tasmanië hadden overnacht. Onderweg reed ik door een straat vol originele brievenbussen. Kijk!



My favorite one is, without doubt, this one. Although it wouldn’t be good to EXTERMINATE all your mail, or the mailman. Maybe it’s to EXTERMINATE all the bills. 😉
Dit is zonder twijfel mijn favoriet. Al zou het niet goed zijn om je brieven uit te schakelen, of de postbode. Misschien is het om de rekeningen uit te schakelen. 😉

Remember that nice mountain I took a picture of when we had just arrived in Tasmania? Here it is again, in smoke.
Herinner je je die mooie berg waar ik een foto van had genomen toen we pas aangekomen waren in Tasmanië? Hier is hij nog eens, in de rook.

When I arrived at the lake, I didn’t recognize it. I was at another camping spot. When I went to the lake, I could see that we had camped at the other side when we were there the first time.
Toen ik arriveerde bij het meer, herkende ik het niet. Ik was op een andere kampeerplaats. Toen ik naar het meer ging, zag ik dat we de eerste keer aan de overkant hadden gekampeerd.

The next morning when I set my GPS to lead me to Cradle Mountain, it told me to cross the water first. Sure GPS, let me just turn on the boat function of my car and we’re good to go, because who doesn’t own a boatcar!?
Wanneer ik de volgende ochtend mijn GPS instelde om me naar Cradle Mountain te leiden, zei het me dat ik eerst het water moest oversteken. Natuurlijk GPS, laat ik gewoon even de bootfunctie van mijn auto opzetten en we zijn weg, want wie heeft er nu geen bootauto!?

I went to Cradle to arrange everything and then I went to do some shopping and visited Montezuma Falls. I wanted to do the Summit Track, but it was closed because of the bush fires. To get to the Montezuma Falls, you had to follow an old railway. It make me think of Mike. I hope his railway project is making progress.
Ik ging naar Cradle om er alles in orde te brengen en daarna ging ik wat inkopen doen en heb ik Montezuma Falls bezocht. Ik wou de Summit Track doen, maar die was gesloten vanwege de bosbranden. Om tot bij de Montezuma Falls te geraken, moest je een oud spoorweg volgen. Het deed me denken aan Mike. Ik hoop dat zijn spoorwegproject vorderingen maakt.

There was a little cave as well. It was really dark and creepy, it was almost too scary to go in to. In the cave wasn’t much to see, not even bats.
Er was ook een kleine grot. Het was erg donker en griezelig, bijna te eng om naar binnen te gaan. In de grot was er niet veel te zien, zelfs geen vleermuizen.

I should have known… The waterfall was very dry. Normally when you stand on that bridge, you can feel drops of water. Yeah nah!
Ik had het moeten weten… De waterval was vrij droog. Normaal kan je druppels water voelen als je op die brug staat. Niet dus!

It was still nice though. It’s one of the highest waterfalls of Tasmania.
Het was wel nog steeds leuk. Het is één van de hoogste watervallen in Tasmanië.

I then went back to Cradle Mountain. I was looking forward to start working with Tasmanian Devils from the next day on!
Daarna ging ik terug naar Cradle Mountain. Ik keek er naar uit om te beginnen werken met Tasmaanse Duivels vanaf de volgende dag!

But first I would have a good night rest in an actual bed!
Maar eerst zou ik een goede nachtrust hebben in een echt bed!

. M

Advertisements

8 thoughts on “I Gave My Eyes the Fare

  1. Fred says:

    Je hebt alles weer mooi in beeld gebracht, Merel en er mooie teksten bij geschreven. Het blijft een kijk- en leesplezier. Wees maar blij dat je geen bootauto hebt, want dat rijdt voor geen meter op de gewone weg.
    Guess what: de wereld is piepklein. Het Fle-gedeelte uit Flenny blijkt in Leuven een nauwe collega te zijn geweest van mijn lieve partner Veronique. Wij doen jullie allemaal alvast de groeten 🙂

    Like

    • Dankjewel!
      Ach! Het zou thans wel cool geweest zijn, zo’n bootauto!

      De wereld is inderdaad zo klein! Iedereen lijkt Fleur te kennen! 😀 Super leuk!

      Groetjes!

      Like

  2. Natacha says:

    Idd zoals Fred zegt, weer super mooi in beeld gebracht!!
    Het uitzicht vanop Marions Lookout….ik kan me inbeelden dat het adembenemend mooi moet geweest zijn 👍👍
    De brievenbussen zijn best grappig, stel je zoiets voor in ons straatbeeld 😂😂😂😂
    En die laatste foto….sjiek!!…een echte coole babe 👍😉😉
    Nu ben ik toch een beetje teleurgesteld, heb jij je nu echt in’t zak laten zetten en was daar geen “boot” optie bij uw auto’ke 😩😩😩😩 LOL
    Maar goed dat gij uw verstand gebruikt, ge hebt zo van die mensen die blindelings hun GPS volgen en in de meest bizarre toestanden terechtkomen 😱😱😱😱 ,stel je voor……😂😂😂
    Veel plezier bij je vrijwilligersjob!! Lieve groeten XXX

    Like

    • Het was inderdaad adembenemend mooi. En dan konden we enkel maar dromen over hoe het er op de top van Cradle Mountain uitzag!

      Zou wel leuk zijn, zulke brievenbussen in ons straatbeeld, niet? 😉

      De GPS zorgt inderdaad voor rare situaties, gelukkig ben ik er niet ingevaren (in plaats van getrapt 😉 )!

      Groetjes! XO

      Like

  3. Annie . says:

    Amaai Merel weer mooie foto`s met tekst zodat het voor ons is alsof wij mee zijn .
    Jij maakt toch geweldige avonturen mee . Nooit bang geweest dat de bosbranden dichterbij zouden komen ? Prachtig panorama en wat een super mooie lucht .
    Ben jij de tasmaanse duivel al tegengekomen ?
    Whaw wat een knappe foto van u !
    Dikke knuffel en tot de volgende , Annie .

    Like

    • Goh, ‘k had eigenlijk niet zo over die bosbranden nagedacht. Maar ‘k heb achteraf dan wel verhalen gehoord waarbij het vuur zich verplaatste met een snelheid van 100 km/h en dan dacht ik wel van: “Oei, dan zou het toch niet goed zijn afgelopen!”

      De duivel was ik ondertussen dus al tegengekomen, ja. 😉 Jammer genoeg wel niet in het wild.

      Dikke knuffel! Groetjes!

      Like

  4. Mom says:

    Oh, je zag echt Zuiderlicht! Da’s geweldig 👍.
    Je ziet er goed uit. Voor mij iis het nu al laat, dus kort berichtje.
    Tot gauw, ik kijk er naar uit 💋💋💋

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s