I Looked My Eyes Out

Fleur was very enthusiastic to get going. She had read that Bay of Fires is beautiful and that’s where we were heading next. We had to do some dust roads to get there. I don’t like dust roads, but I can already tell you that it was definitely worth it!
Fleur was erg enthousiast om te vertrekken. Ze had gelezen dat Bay of Fires prachtig is en dat is waar we als volgt naartoe gingen. We moesten enkele zandweggetjes doen om er te geraken. Ik ben geen fan van zandwegen, maar ik kan je nu al vertellen dat dat het zeker waard was!

Bay of Fires consists of white beaches, beautiful blue water and nice rocks.
Bay of Fires bestaat uit witte stranden, prachtig blauw water en mooie stenen.

In the distance we could see a lighthouse. We decided to visit that as well.
In de verte konden we een vuurtoren zien. We besloten die ook te gaan bezichtigen.

Behind the lighthouse was a little walking trail. It didn’t look like anything special, but Fleur and Kenny wanted to do it anyway, Morena didn’t. When Fleur and Kenny started doing the walk, Morena decided to wait. I also went to do the walk. I myself want to do as many walks as possible. After a while Morena followed as well. Thank god we did the walk anyway. What we saw back there was absolutely stunning! Definitely one of the most beautiful things I’ve seen so far, here in Australia. When we got to the rocks, Morena was happy to turn back, but Fleur and Kenny started climbing the rocks. I was happy about that, because I actually wanted to do that too. It was even more beautiful from up there. Morena didn’t follow, she doesn’t do rocks. (She also doesn’t climb and doesn’t do bushwalking. She once broke her vertebra and she’s a bit scared of things ever since. Just so you guys can understand her a bit better.)
Achter de vuurtoren was een klein wandelpad. Het zag er niet speciaal uit, maar Fleur en Kenny wouden de wandeling toch doen, Morena niet. Toen Fleur en Kenny de wandeling begonnen te doen, besloot Morena te wachten. Ik ging de wandeling ook doen. Zelf wil ik zo veel mogelijk wandelingen doen. Na een tijdje volgde Morena ook. Maar goed dat we die wandeling toch hebben gedaan. Wat we daar zagen was beeldschoon! Zeker één van de mooiste dingen die ik hier in Australië tot nog toe heb gezien. Wanneer we bij de stenen kwamen, wou Morena terugkeren, maar Fleur en Kenny begonnen de stenen te beklimmen. Ik was blij dat ze dat deden, want dat wou ik eigenlijk ook doen. Het was zelfs nog mooier van op de stenen. Morena volgde niet, zij doet niet aan stenen. (Ze doet ook niet aan klimmen en boswandelingen. Ze heeft haar ruggenwervel eens gebroken en sindsdien heeft ze wat schrik van dingen. Opdat jullie haar beter begrijpen.)

See how different cameras saw different colors. It also depended on the amount of sun light. In real life it was a quite reddish orange.
Kijk hoe verschillende camera’s verschillende kleuren vastleggen. Het is ook afhankelijk van de hoeveelheid zonlicht. In ‘t echt was het een vrij roodachtig oranje.

We then had something to eat and went to check out Larc Beach and a boat ramp on the other side of the parking lot.
Daarna aten we iets en gingen we Larc Beach en een boothelling aan de andere kant van de parking bezichtigen.

After all that we went to our next camping spot. I’m loving our simple camping meals!
Na dat alles gingen we naar onze volgende kampeerplaats. Ik houd van onze simpele kampeermaaltijden!

We had a social night. A drunk man came to talk with us. He was accompanied by his son. He was mainly praising Tasmania, how it’s the best place in the whole wide world. I then followed the man to his group of friends and asked them about the Aurora Australis. One lady got very excited: “You mean the Aurora Borewhatsitcalled?” – “Yes, but over here it’s the Aurora Australis, maybe better known as Southern lights. It’s like the Aurora Borealis.” – “You mean the northern lights?” – “Yes.” – “You mean those dancing lights at night?” – “Yes…” – “You mean those pink and green and whatever dancing lights?” – “Yes!” – “You mean those lights that can only be seen at a clear night and it’s absolutely beautiful?” – “Yes!!! 😀 ” She then turned her happy face into a serious ‘are you stupid’-face and said: “Wrong country, sweety, you need to be on the Antarctic’s!” and she started laughing and pointing at me with her thumb, giving others a ‘can you believe this!?’-look. I started telling her what I know about the Aurora Australis, but she interrupted me saying: “Look, sweety, I’ve been living here for thirtheen years! If anything like that would exist over here, don’t you think I would know about it!? Don’t get me wrong, I’d love to see it over here, but you’re in the wrong country, we can’t see something like that over here…” Our discussion went back and forth like that for a while, until, finally, a few of her friends decided to tell her that there really is such a thing in Tasmania and that they have seen it plenty of times. The lady then started arguing with them. She still didn’t want to believe any of it and kept saying you need to be on the Antarctic’s to see such a thing. I talked to the ones that had seen it and went back to my car to sleep. We all got woken up during the night because of a boy screaming. We saw it was the son of the drunken man who came to talk to us earlier that night and the drunken man himself was forcing the kid to eat or drink something that he clearly didn’t want to. It sounded pretty bad and serious. I wanted to help, but since I’m just a girl, I could only watch in fear, hoping the drunken guy wouldn’t involve us. I tried thinking of a way I could help. Luckily his friends came to stop him. One of the women slapped him pretty hard and another guy beat him until he was down. I made sure all my doors were locked before I went back to sleep. What the hell was that!?
We hadden een sociale avond. Een dronken man kwam met ons praten, vergezeld door zijn zoon. Hij was voornamelijk Tasmanië aan ‘t prijzen, hoe het de beste plaats in de hele wereld is. Daarna volgde ik de man naar zijn vriendengroep en vroeg hen naar de Aurora Australis. Een vrouw werd erg opgewonden: “Je bedoelt de Aurora Borehoenoemthet?” – “Ja, maar hier is er de Aurora Australis, misschien beter gekend als zuiderlicht. Het is gelijk de Aurora Borealis.” – “Je bedoelt het noorderlicht?” – “Ja.” – “Je bedoelt dat dansende licht ‘s nachts?” – “Ja…” – “Je bedoelt dat roze en groene en wat nog dansende licht?” – “Ja!” – “Je bedoelt dat licht dat je alleen kan zien op een heldere avond en het is absoluut magnifiek?” – Ja!!! 😀 ” Vervolgens vormde ze haar blije gezicht om naar een serieus ‘ben je stom’-gezicht en zei: “Verkeerd land, schat, daarvoor moet je op Antarctica zijn!” en ze begon te lachen en met haar duim naar me te wijzen, terwijl ze anderen een ‘niet te geloven hè!’-blik toewierp. Ik begon haar alles te vertellen wat ik wist over de Aurora Australis, maar ze onderbrak me, zeggende: “Kijk schat, ik woon hier al dertien jaar! Als er zoiets zou bestaan hier, denk je dan niet dat ik dat zou weten!? Begrijp me niet verkeerd, ik zou het hier graag zien, maar je bent in het verkeerde land, zoiets kan je hier niet zien…” Onze discussie ging zo een tijdje heen en weer, totdat, eindelijk, enkele van haar vrienden besloten haar te vertellen dat er wel degelijk zoiets is in Tasmanië en dat zij het al vaak genoeg hadden gezien. De vrouw begon met hun te discussiëren. Ze geloofde er nog steeds niets van en bleef volhouden dat je daarvoor op Antarctica moet zijn. Ik praatte met iemand die het al had gezien en ging terug naar mijn auto om te slapen. ‘s Avonds werden we allen wakker doordat er een jongen aan het schreeuwen was. We zagen dat het de zoon was van de dronken man die eerder die nacht met ons was komen praten en dat de dronken man zelf zijn kind forceerde iets te eten of drinken wat hij duidelijk niet wou. Het klonk erg slecht en heel serieus. Ik wou helpen, maar aangezien ik maar een meisje ben, kon ik enkel angstig toekijken, hopende dat de dronken man ons er niet bij zou betrekken. Ik probeerde te bedenken hoe ik zou kunnen helpen. Gelukkig kwamen zijn vrienden om hem te stoppen. Eén van de vrouwen sloeg hem vrij hard en een andere man sloeg hem tot hij erbij neerviel. Ik controleerde of al mijn deuren op slot waren voordat ik terug verder sliep. Wat was me dat!?

The next day we went to Freycinet National Park, where we would do the Hazards Circuit, which would take us about four hours according to the map. Morena didn’t want to do bushwalking, so she would only come along until Wineglass Bay. At the very beginning of the walk we saw a wild wallaby. Fleur approached it and tried to pet it. She was actually able to do so. I obviously wanted to do the same. Then Fleur kept talking to the wallaby and tried to approach it again. After Kenny had outed his frustrations that the walk would take forever this way, we continued the walk.
De volgende dag gingen we naar Freycinet National Park, waar we het Hazards Circuit zouden doen, dat vier uur in beslag zou nemen volgens de map. Morena wou geen boswandeling doen, dus zij zou enkel tot aan Wineglass Bay meekomen. In het begin van de wandeling zagen we een wilde wallaby. Fleur benaderde hem en probeerde hem te aaien. Ze slaagde er zelfs in dat te doen. Natuurlijk wou ik dat dan ook doen. Daarna bleef Fleur tegen de wallaby praten en probeerde hem weer te benaderen. Nadat Kenny zijn frustraties uitte dat op deze manier de wandeling de hele dag zou duren, zetten we de wandeling verder.

To get to Wineglass Bay, you had to go via the lookout. It was quite the climb and descent (in a walking manner, not actual climbing), Morena didn’t like it for one bit. When we got to the beach, it was very windy, painful even. The sand really cut you. I have never experienced such painful, cutting sand before.
Om bij Wineglass Bay te geraken, moest je via de uitkijk gaan. Het was een nogal een klim en afdaling (op een wandelmanier, het was niet daadwerkelijk klimmen), Morena vond er echt helemaal niets aan. Wanneer we bij het strand aankwamen, was het erg winderig, erg pijnlijk ook. Het zand sneed echt. Ik heb nog nooit zulk pijnlijk, snijdend zand meegemaakt.

Fleur, Kenny and I continued the walk, while Morena would stay at the beach and then wait in the car later on. The path, crossing the land to Hazards Beach on the other side, reminded me of some running tracks at home. It made me miss running with the running ladies. It looked a little bit like home in Australia.
Fleur, Kenny en ik zetten de wandeling verder, terwijl Morena op het strand zou blijven en later in de auto zou wachten. Het pad, dat naar Hazards Beach aan de andere kant leidde, deed me denken aan sommige looppaden van thuis. Het deed me het lopen met de loopdames missen. Het was een beetje thuis in Australië.

Hazards Beach was way better than Wineglass Bay. The color of the water was absolutely dazzling and there was no painful wind! We had a nice long walk to the end of the beach, where we sat down for a bit to let our feet dry, before we went back into the bush to continue our walk.
Hazards Beach was veel beter dan Wineglass Bay. De kleur van het water was wondermooi en er was geen pijnlijke wind! We maakten een fijne lange wandeling naar het einde van het strand, waar we even gingen zitten om onze voeten te laten drogen, vooraleer we terug het bos in zouden gaan om de wandeling verder te zetten.

It was a nice walk, with lots of wallabies.
Het was een leuke wandeling, met veel wallaby’s.

Sometimes it was a bit slippery though when we had to walk on rocks. But that made it feel more adventurous. Oh and we once lost our way. We had to go back a bit to find the real walkway. I told Fleur and Kenny that this was definitely not the last time that that had happened to them (and I was right, more on that later).
Soms was het wel wat glad als we over rotsen moesten wandelen. Maar dat maakte het avontuurlijker. Oh en we zijn één keer verloren gelopen. We moesten een beetje terug wandelen om het echte pad te vinden. Ik vertelde Fleur en Kenny dat dit zeker niet de laatste keer zou zijn dat dit hen zou overkomen (en ik had gelijk, later meer daarover).

Because of the beautiful water and warm weather, Fleur really wanted to go for a swim. So after the walk we drove to the nearest bay. It happened to be an absolutely magnificent bay! And the water was nice and cold for my burnt shoulders.
Vanwege het mooie water en warme weer, wou Fleur heel graag zwemmen. Dus na de wandeling reden we naar de dichtstbijzijnde baai. Het bleek een schitterend schone baai te zijn! En het water was lekker koud voor mijn verbrande schouders.

Yep, the Honeymoon Bay was breathtaking.
Yep, de Honeymoon Bay was adembenemend.

After we swam, we showered with a bucket. Only to hear there were free showers a little further down the road. Oh well, the bucket did the job. We then had a nice meal and went to our next camping spot. When we parked, a lady came to ask us if we could park a bit further away from them. Her husband was staring at us from a distance. What’s with all these weird people lately? Anyway, we parked a bit further and went into the bar next to the camping spot. You had to have a drink in the bar in order to camp there. Meanwhile Fleur was having cramps in her foot and Kenny tried to stretch her foot to help her, which only caused her more pain. It reminded me of my parents, hihi!
Nadat we hadden gezwommen, hadden we ons gedoucht met een emmer. Om dan te horen dat er iets verderop gratis douches waren. Ach ja, de emmer voldeed. Daarna hebben we lekker gegeten en gingen we naar onze volgende kampeerplaats. Wanneer we ons parkeerden, kwam een vrouw ons vragen of we verder van hun af konden parkeren. Haar man staarde ons aan van op een afstandje. Wat is er met al die rare mensen de laatste tijd!? Hoe dan ook, we parkeerden ons iets verder en gingen naar de bar naast de camping. Je moest er iets drinken om er te mogen kamperen. Ondertussen had Fleur krampen in haar voet en probeerde Kenny haar voet te stretchen, wat haar enkel meer pijn bezorgde. Het deed me denken aan mijn ouders, hihi!

It was fairly hot that night. Sleeping would be quite difficult, so Morena and I chose to sleep with the windows a bit open. But the heat was quickly replaced by another annoying problem that would just as well make sleeping difficult: mozzies. During the night it cooled down and in the morning we were cold. And thus the next post will contain a beanie.
Het was een vrij warme nacht. Slapen zou moeilijk zijn, dus Morena en ik kozen ervoor te slapen met de ramen een beetje open. Maar de warmte werd al snel vervangen door een ander ambetant probleem dat slapen even moeilijk zou maken: muggen. Gedurende de nacht koelde het af en in de ochtend hadden we het koud. Dus de volgende blogpost zal een muts bevatten.

. M

Advertisements

2 thoughts on “I Looked My Eyes Out

  1. Annie . says:

    Merel wat een mooie verhalen en foto`s waarvoor dank .
    Zo zijn wij ook een beetje op reis , wat een wondermooie natuur .
    Jij ziet er gelukkig uit en zoals altijd even knap .
    Ben blij dat je af en toe nog eens aan de lopers denkt , wij denken ook aan u hoor en blijven u met veel belangstelling volgens op uw avontuur .
    Geniet ervan en wij kijken weer uit naar de volgende .
    Groetjes , François & Annie . x

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s