I Was Outcounted


Accidental artistic photo?
Onopzettelijke artistieke foto?

_____________

Guess what? Someone I’ve known for a very long time has come to Australia. His name is Benjamin. I know him from school. We’ve gone to the same school for more than 12 years and have been in the same class for at least 6 years. He arrived in Perth but he soon came to Melbourne. Obviously we had to meet. I had already planned to go to a classical concert and he said he liked classical music from time to time, so that’s where we would meet up. He would also bring some people he had met along the way.
I definitely didn’t want to miss the concert (it was free , but you had to get your ticket in time), so I went early. I explored the city some more and ended up in the botanical garden, listening to some classical music from a wedding that was about to start. It was very nice, it was like a pre-concert.

Raad eens? Iemand die ik al een zeer lange tijd ken, is naar Australië gekomen. Zijn naam is Benjamin. Ik ken hem van op school. We zijn meer dan 12 jaar naar dezelfde school geweest en hebben daarvan minstens 6 jaar in dezelfde klas gezeten. Hij was gearriveerd in Perth, maar kwam al snel naar Melbourne. Logischerwijs moesten we natuurlijk eens afspreken. Ik had al gepland naar een klassiek concert te gaan en hij zei dat hij zo nu en dan wel eens graag naar klassieke muziek luisterde, dus daar zouden we elkaar ontmoeten. Hij zou ook een paar mensen meebrengen die hij gaandeweg had ontmoet.
Ik wou het concert zeker niet missen (het was gratis, maar je moest je ticket op tijd gaan halen), dus ik ging wat vroeger. Ik heb de stad nog wat verkend en eindigde in de botanische tuin, waar ik naar klassieke muziek luisterde van een trouwerij. Het was erg mooi, het was als een pre-concert.

Relaxing was my main activity those days. Just like I was relaxing in Melbourne, I had been relaxing at Arpi’s and Kerrie’s place, at a nearby pond, at a lookout with Arpi and Kerrie (photo on the right, you can see Melbourne in the distance), … Maybe I should’ve explored the city some more, but traveling can be quite exhausting. I knew I didn’t have much time left and that I would go home soon, but still…
Relaxen was mijn hoofdbezigheid die dagen. Zoals ik aan het relaxen was in Melbourne, was ik ook aan ‘t relaxen bij Arpi en Kerrie thuis, bij een vijver in de buurt, bij een uitkijk (rechterfoto, je kan Melbourne in de verte zien), … Misschien had ik de stad nog wat meer moeten verkennen, maar rondreizen kan vermoeiend zijn. Ik wist dat ik niet meer veel tijd over had en dat ik snel naar huis zou gaan, maar toch…

That thing on the photo on the left reminded me of the Eiffel Tower. (Which I have never seen in real life, by the way. I should go visit it.) 
Dat ding op de linkerfoto deed me denken aan de Eiffeltoren. (Die ik nog nooit in ‘t echt gezien heb, trouwens. Ik zou die eens moeten gaan bezichtigen.)

Before I could watch the actual wedding, it was time to go to the Sidney Meyer Bowl, where the concert would be held. A beautiful location in the open, located in the botanical garden. It was nice and warm during the day, but at night it cooled down like crazy. Luckily I came prepared. I brought a beanie, a scarf, three jackets, stockings, socks and I might be forgetting something. On the photo I’m not wearing all of it, not yet that is. Benjamin and I had a quick chat before the concert, but since his group was quite big, he went to sit somewhere else and we’d meet up again after the concert. Maybe I should have gone along with him and sit with the others, but then I would’ve been early for nothing. I had managed to get a good spot, nearby the podium, so I remained in my seat.
Voor ik de daadwerkelijke trouw kon bekijken, was het tijd om naar de Sidney Meyer Bowl te gaan, waar het concert zou plaatsvinden. Een mooie locatie in de botanische tuin, in de buitenlucht. Het was lekker warm gedurende de dag, maar ‘s avonds koelde het vreselijk af. Gelukkig was ik voorbereid. Ik had een muts meegebracht, een sjaal, drie jassen, kousen, sokken en ik ben waarschijnlijk nog iets vergeten. Op de foto heb ik nog niet alles aan, nog niet. Benjamin en ik hadden al een kort gesprekje voor het concert, maar aangezien zijn groep vrij groot was, ging hij ergens anders zitten en zou hij me na het concert terug ontmoeten. Misschien had ik met hem mee moeten gaan en had ik bij de anderen moeten zitten, maar dan zou ik voor niets zo vroeg zijn gekomen. Ik had een goede plaats kunnen bemachtigen, dicht bij het podium, dus ik bleef zitten waar ik zat.

After the concert there was a big event going on in Melbourne, White Night. Everywhere in the city there were light shows and every bar would stay open all night. It was pretty cool. We started off watching a light show on the water.
Na het concert was er groot evenement gaande in Melbourne, White Night. Overal waren er lichtshows en elke bar zou de hele nacht open zijn. Het was vrij cool. We begonnen met het bekijken van een lichtshow op het water.

We also visited a few buildings that were doing something with lights and stuff. We had a hard time keeping the group together though, because of the huge crowd.
We bezochten ook enkele gebouwen die dingen deden met licht enz. We hadden het wel moeilijk om de grote groep bijeen te houden in de mensenmassa.

This King Kong setup was pretty nice. It’s a pile of garbage with a cool shadow. Before, I had only seen this on pictures.
Deze King Kong set-up was vrij leuk. Het was een berg afval met een leuke schaduw. Dat had ik hiervoor enkel nog maar op foto’s gezien.

We also had some fun in a bar with European beer (too bad I don’t like beer).
We hadden ook plezier in een bar met Europees bier (jammer dat ik geen bier lust).


Our big group!
Onze grote groep!

And after that we went to, what would ultimately be my favourite, the library. Not only do I just love libraries, it was pretty cool to see the light show in the dome.
En daarna gingen we naar, wat uiteindelijk mijn favoriet zou zijn, de bibliotheek. Niet enkel omdat ik nu eenmaal van bibliotheken houd, maar het was erg cool om de lichten te zien in de koepel.

Everyone would lay on the floor and just watch the walls and the ceiling. I enjoyed stargazing the most. Look how beautiful!
Iedereen lag op de vloer en keek naar de muren en het plafond. Ik vond sterrenkijken het leukst. Kijk hoe prachtig!

The photo in the middle can give you an idea of what it normally looks like.
De foto in het midden kan je een idee geven van hoe het er normaal uitziet.

It was a long, long night. Normally Benjamin and I wanted to go the Grampians the day after, but we decided to postpone it. We wouldn’t have survived it with barely any sleep.
Het was een lange, lange nacht. Normaal gezien wouden Benjamin en ik de dag erna naar de Grampians gaan, maar we besloten het uit te stellen. We zouden het niet hebben overleefd met zo weinig slaap.

Some other days I visited nice parks and lakes in the area, with Arpi and Kerrie. It was lovely spending the day with them.
Andere dagen heb ik parken en meren bezocht in de buurt, samen met Arpi en Kerrie. Het was erg leuk de dag met hun door te brengen.

Look at that dry waterfal. Why are they always dry when I want to see them? Arpi and Kerrie had never seen it that dry before. Just my luck. -_-
Kijk eens naar die droge waterval. Waarom zijn ze altijd droog als ik ze wil zien? Arpi en Kerrie hadden ze nog nooit zo droog gezien. Typisch mijn geluk. -_-

Before Tasmania I had already befriended the local king parrots. Now after Tasmania, I had made a new friend, a regent parrot. 
Voor Tasmanië had ik de locale koningsparkieten al bevriend. Nu, na Tasmanië, had ik een nieuwe vriend gemaakt, een bergparkiet.

This is so awesome. I will miss the wild parrots. 😦
Dit is zo geweldig. Ik zal de wilde parkieten missen. 😦

And remember when I had told you guys about the Valentine’s focaccia I had baked for Arpi, Kerrie and the kids? Well here it is. It was very yummy! And that same day there was also a fire in the street, in someone’s kitchen. Lots of firetrucks came to the rescue, I think in the end there were five. We all felt bad for that family. The poor guy tries to cook a Valentine’s dinner for his wife, but in stead he sets the kitchen on fire. Haha!
En herinner je je toen ik je vertelde over de Valentijns focaccia die ik gemaakt had voor Arpi, Kerrie en de kinderen? Wel, hier is ‘ie! Het was erg lekker! En diezelfde dag was er ook een brand in de straat, in iemands keuken. Vele brandweerwagens kwamen te hulp, ik denk dat er uiteindelijk vijf trucks waren. We hadden allen medelijden met die familie. De arme man probeert een Valentijns dineetje te koken, maar zet in plaats daarvan de keuken in brand. Haha!

Coming up next: The Grampians!
Als volgt: De Grampians!

. M

Advertisements

That Did Dirty!

I failed at uploading blogposts faster. Woops! I kind of don’t want the blog to finish, because that would mean it’s truly over. But I guess I’ll just keep holding on to the idea that I’ll go back after a while. Anyway.. After volunteering at Wing’s Wildlife Park I called Cradle Mountain – Lake St. Clair National Park once more to ask if the Summit Walk had been reopened. I had been calling a lot but due to the fires the walk had been closed for a long time. But this time I was in luck, the Summit Walk was open again. I immediately jumped into my car and made my way to the park. Summit, here I come! Before I could commence the Summit Walk of Cradle Mountain, I had to climb all the way to this top… I took the short route, which was pretty heavy. Pfoeh!
Ik heb gefaald in het sneller uploaden van blogposts. Woeps! Ergens wil ik niet dat de blog eindigt, want dan is het echt voorbij. Ik zal me maar blijven vasthouden aan het idee dat ik na een tijd terug zal gaan. Hoe dan ook.. Na het vrijwilligerswerk bij Wing’s Wild Life Park belde ik Cradle Mountain – Lake St. Clair National Park nog eens om te vragen of de Summit Walk al terug open was. Ik had regelmatig zitten bellen, maar vanwege de bosbranden was de wandeling lange tijd gesloten. Maar ditmaal had ik geluk, de Summit Walk was terug open. Ik sprong meteen in mijn auto en reed ernaartoe. Summit, hier kom ik! Voor dat ik aan de Summit Walk van Cradle Mountain kon beginnen, moest ik eerst naar deze top klimmen. Ik had de korste route genomen en die was vrij zwaar. Pfoeh!

On top was Marion’s Lookout. I had been there before with Flenny. It’s still beautiful! And look, no more fires in the distance! After resting a bit, I continued walking towards Cradle Mountain.
Op de top was Marion’s Lookout. Daar was ik al eerder geweest met Flenny. Het is nog steeds prachtig! En kijk, geen bosbranden meer in de verte! Na wat gerust te hebben, zette ik mijn wandeling verder richting Cradle Mountain.

I arrived pretty quickly. Let the climbing begin! I had no idea what to expect of it.
Ik arriveerde er vrij snel. Laat het klimmen maar beginnen! Ik had geen idee wat ik ervan moest verwachten.

After a while the rocks got bigger, it got steeper, the path disappeared and I started wondering why the hell they let people do this. It is super dangerous!
Na een tijd werden de rotsen groter, werd het steiler, verdween het pad en begon ik mij af te vragen waarom in hemelsnaam ze mensen dit laten doen. Het is super gevaarlijk!

I had almost given up twice. One time I was stuck. It was too steep to get down to where I came from and it was too steep to continue. After panicking for a while, someone who was coming down helped me by telling me where to put my feet and told me to not give up because I was almost there. It was a lie… The other time I was just thinking it was becoming way too dangerous, especially on my own. Even the gaps between the rocks started to get really deep and dangerous. But yet again, someone who was coming down, told me I was almost there and that I had to keep going. I came too far to go back. I only had to pass that very steep part in front of me (see photo) and then I’d be on the top. This time I had been told the truth. But that last part was indeed very steep and difficult.
Twee keer had ik bijna opgegeven. Eén keer zat ik vast. Het was te steil om terug te gaan naar waar ik vandaan kwam en het was te steil om verder omhoog te klimmen. Na eventjes te hebben zitten panikeren, heeft iemand die naar beneden kwam me geholpen door te zeggen waar ik mijn voeten moest plaatsen en door te zeggen dat ik niet moest opgeven omdat ik er bijna was. Dat was een leugen… De andere keer was ik gewoon aan het nadenken over hoe gevaarlijk het was, zeker op mijn eentje. Zelfs de gaten tussen de rosten begonnen erg diep en gevaarlijk te worden. Maar alweer vertelde iemand die naar beneden kwam dat ik er bijna was en dat ik moest doorzetten. Dat ik al te ver was gekomen om terug te gaan. Ik moest enkel nog maar dat erg steil stuk voor me (zie foto) opklimmen en dan was ik op de top. Dit keer was het de waarheid. Maar dat laatste stuk was inderdaad erg steil en moeilijk.

But I made it! 😀 I made it, I made it!! I was sooo happy! And all the people that were there congratulated me. It’s like you have instant friends on the top, just because we all did that same climb of + 2 hours. I then rested for a while and enjoyed the view. (Hihi! Look at the bird on the photo on the right.) 
Maar ik heb het gehaald! 😀 Ik heb het gehaald, ik heb het gehaald!! Ik was zooo blij! En alle mensen daar feliciteerden mij. Het was alsof je instant vrienden had op de top, gewoon omdat we allemaal diezelfde klim hebben gedaan van + 2 uur. Ik heb vervolgens een tijdje gerust en van het uitzicht genoten. (Hihi! Kijk die vogel op de rechter foto.)

Because going up had been so dangerous, I decided to look for some people that I could join in climbing down. Just in case. I found myself a nice bunch of girls with whom it immediately clicked. After taking one last victory shot, it was time to go back down.
Omdat naar boven gaan zo gevaarlijk was geweest, besloot ik mensen te zoeken om mee naar beneden te klimmen. Voor ‘t geval dat. Ik vond een leuk groepje meisjes met wie het meteen klikte. Na nog een laatste overwinningsfoto, was het tijd om terug naar beneden te gaan.

I thought I had the girls on photo, but apparently I haven’t. Too bad. I was very happy that going down was a bit easier. Although there was one part that was really high. We guided each other through that part (the tall girl didn’t get what the fuss was about). You had to swing yourself and then let yourself fall. That was really scary and because of my backpack I almost fell while landing. Luckily I was able to grab on to something. Otherwise that would’ve been a pretty bad fall. But at least there would’ve been someone with me to call for help. It would’ve been funny though if I would have returned home the same way I did last time [with a fracture].
Ik dacht dat ik de meisjes op foto had, maar blijkbaar heb ik dat niet. Jammer. Ik was erg blij dat naar beneden gaan gemakkelijker was. Al was er een stuk dat heel hoog was, waar we elkaar mondeling naar beneden hebben geholpen (het grootste meisje begreep het probleem niet).  Je moest jezelf zwieren en dan laten vallen. Het was echt eng en door mijn rugzak viel ik bijna bij de landing. Gelukkig had ik iets kunnen beetnemen. Anders was dat een vrij lelijke val geweest. Maar dan zou er op z’n minst toch iemand geweest zijn om hulp te roepen. Het zou thans grappig zijn geweest om terug naar huis te gaan zoals de vorige keer [met een breuk].

It had been a long walk. I had walked for five and a half hours. Because of that it was already getting dark. That scared me. There would be a lot of animals on the road.
Het was een erg lange wandeling. Ik had vijf en een half uur zitten wandelen. Daardoor was het al donker aan het worden. Dat maakte me bang. Er zouden dan veel beestjes op de weg zijn.

And yes… I hadn’t been driving that long when suddenly a kangaroo jumped in front of my car. It really came out of nowhere. I was making a time lapse and it isn’t even visible on the photos. You can only briefly see my car go up and down. That was quite the scare and I felt so bad. It is very shocking to hit something that big. I stopped to check on the kangaroo, to see if I could maybe call help, but it was too far gone. I also checked if it had a pouch and if it had a joey, but it wasn’t a female. A car stopped and asked if I needed help killing it, but it had already passed away. I dragged the kangaroo away from the road, to prevent other animals from ending up as roadkill. Then the kind stranger quickly checked if my car was ok and waited to see if I could drive off in it. My car didn’t have any visible damage, only my indicator to the left didn’t work properly anymore. It went like a maniac (super fast!). According to my dad that’s because one of the lights doesn’t work anymore. I couldn’t see which one it was, they all seemed fine to me (but later on Kerrie discovered the broken light. Apparently my car has six indicators, not four.). While driving to my destination I saw a lot more kangaroos, wallabies, a few wombats, … It was crazy! I couldn’t get to my destination soon enough!
En ja hoor… Ik was nog niet lang aan het rijden of er sprong plots een kangoeroe voor mijn auto in. Hij kwam echt uit het niets. Ik was een time lapse aan het maken en hij is niet eens zichtbaar op de foto’s. Je kan enkel mijn auto kort op en neer zien gaan. Ik was vrij fel verschoten en ik voelde me enorm slecht. Het is vrij choquerend om zoiets groot te raken. Ik stopte om te zien of ik nog hulp kon bellen voor de kangoeroe, maar hij was al te ver heen. Ik controleerde of hij een buidel had en of hij een babykangoeroe had, maar het was geen vrouwtje. Een auto stopte en vroeg me of ik hulp nodig had om hem te doden, maar hij was ondertussen al gestorven. Ik sleepte de kangoeroe van de weg af, om toekomstige aanrijdingen met andere beestjes te vermijden. De vriendelijke vreemde controleerde toen vlug of mijn auto ok was en wachtte om te zien of ik erin kon wegrijden. Mijn auto had geen zichtbare schade, enkel mijn linker pinker werkte niet meer fatsoenlijk. Die ging nu gelijk een maniak (zo snel!). Volgens mijn papa betekent dat dat één van de lichten niet meer werkt. Ik kon niet zien welke, ze leken me allemaal te werken (maar later heeft Kerrie ontdekt welke niet werkte. Blijkbaar heeft mijn auto zes pinkers, niet vier.). Terwijl ik naar mijn bestemming reed, heb ik nog veel meer kangoeroes, wallaby’s, een paar wombats, … gezien. Het was niet normaal! Ik kon niet snel genoeg op mijn bestemming geraken!

The next day I climbed The Nut in Stanley, where I also went to eat fish and chips in a restaurant that was in the finale of a contest about who has the best fish and chips in Tasmania.
De volgende dag beklom ik The Nut in Stanley, waar ik ook friet met vis ben gaan eten in een restaurant dat finalist was in een competitie voor wie de beste vis met friet heeft in Tasmanië.

Even on a ‘small’ rock like that, there were a lot of wallabies. And there were a lot of joeys. As well in as out of the pouch.
Zelfs op een ‘kleine’ rots gelijk deze, waren er veel wallaby’s. En er waren veel kleintjes. Zowel wel in als uit de buidel.

The path to get onto The Nut was pretty insane. It was super steep! My muscles really hurt while walking like that. I never experienced that before. It would’ve been better if they had just turned it into stairs. These photo’s don’t really give the same impression of the steepness, but maybe you can get a bit of an idea out of them. But really.. Wow.. So steep!
Het pad om op The Nut te geraken was vrij gestoord. Het was super steil! Mijn spieren deden echt pijn tijdens het wandelen. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Het zou beter geweest zijn als ze er gewoon een trap van hadden gemaakt. Deze foto’s geven niet echt dezelfde indruk van de steilheid, maar misschien kan je hierdoor toch een klein beetje een idee ervan krijgen. Maar echt… Wow… Zo steil!

The day started pretty cold, but it heated up pretty soon. Even the ant colony in my car started moving their eggs into a different, cooler spot. What the fuck, I have an ant colony in my car… Thank god there not actually inside, but on the outside in my car. If that makes any sense.
De dag startte vrij fris, maar het warmde al snel op. Zelfs de mierenkolonie in mijn auto begonnen hun eitjes naar een andere, koelere plek in mijn auto te verplaatsen. What the fuck, ik heb een mierenkolonie in mijn auto… Maar goed dat ze niet binnenin mijn auto, maar aan de buitenkant in mijn auto zitten. Als je begrijpt wat ik bedoel.

I then went to Rocky Cape National Park,
Daarna ging ik naar Rocky Cape National Park,

Where I visited two Aboriginal caves. Well, I looked at them, you weren’t allowed in. This is the first one.
Waar ik twee Aboriginalgrotten heb bezocht. Nuja, ik heb ernaar gekeken, je mocht er niet in. Dit is de eerste.

This is the second one.
Dit is de tweede.

I got to drive on a beautiful beach.
Ik heb op een mooi strand gereden.

And on said beach I discovered that my car did have visible damage. But compared to the stories you hear about car damage when hitting a kangaroo, I was pretty lucky. And I should be thankful it didn’t go through the windshield and didn’t break my car. Oh yeah, so the orange indicator under the main light didn’t work anymore, which made the one above go crazy when turning it on. I didn’t notice that that one didn’t work, because I thought that was just a reflector.
En op dat strand ontdekte ik dat mijn auto wel zichtbare schade had. Maar in vergelijking met de verhalen die je hoort over autoschade wanneer je een kangoeroe raakt, had ik geluk gehad. Ik mag dankbaar zijn dat hij niet door mijn voorruit is gevlogen en mijn auto niet perte totale heeft gemaakt. Oh ja, de oranje pinker onder het gewoon licht werkt dus niet meer en dat doet de pinker erboven als een maniak knipperen. Ik had niet gezien dat die niet werkte, omdat ik dacht dat het een reflector was.

After visiting the lighthouse I went towards Devonport, where I’d take the ferry at night. (By the way, you can see The Nut in the far distance on the two photos with the sea.)
Na nog de vuurtoren te hebben bezocht, ging ik richting Devonport, waar ik ‘s avonds de ferry zou nemen. (Oh, je kan The Nut in de verre verte zien op de twee foto’s met de zee.)

When taking the ferry at night, you get a lounge chair. Very nice!
Als je ‘s nachts de ferry neemt, krijg je een relaxzetel. Erg leuk!

Bye, bye, Tasmania. You were great! ❤
Bye, Bye, Tasmanië. Je was geweldig! ❤

. M

On the Hit with More Animals

My next volunteering job was in a park with more different kinds of animals, Wing’s Wildlife Park. Here are a few of them, but there were way more different kinds of animals. I didn’t take enough photos. They also had: a lot of parrots, ostriches, ducks, swans, ponies, an alpaca, goats, monkeys, wombats, kangaroos, …
Mijn volgende vrijwilligerswerk was in een park met meer verschillende soorten dieren, Wing’s Wildlife Park. Hier zijn er een aantal, maar er waren veel meer verschillende soorten dieren. Ik heb niet genoeg foto’s genomen. Ze hadden ook: veel parkieten, struisvogels, eenden, zwanen, pony’s, een alpaca, geiten, apen, wombats, kangoeroes, …

I mainly had to help feed all the animals. These little monkeys always tried to crawl into your skin or something when they were no longer interested in the food you were bringing. It didn’t really hurt, but you could really feel them scratch you.
Ik moest hoofdzakelijk helpen de dieren eten te geven. Deze kleine aapjes probeerden altijd in je huid te kruipen of iets dergelijk zodra ze niet meer waren geïnteresseerd in het eten dat je bracht. Het deed niet echt pijn, maar je kon ze je echt voelen krabben.

I love this photo. With the suspicious little monkey checking out the camera.
Ik vind deze foto geweldig. Met het achterdochtig klein aapje dat de camera controleert.

It’s very nice to do volunteering work. You can get really close to animals you otherwise would never be able to interact with. Like with these meercats. Who else can say a meercat licked their fingers? ^^
Het is erg fijn om vrijwilligerswerk te doen. Zo kan je dichtbij dieren komen waar je anders nooit mee had kunnen omgaan. Zoals met deze stokstaartjes. Wie nog kan zeggen dat een stokstaartje zijn/haar vingers heeft gelekt? ^^

But the animal I liked feeding the most in this park, was the little wallaby. Adorable! Although she was not as used to drinking from a bottle as Waffles, the little wombat. Waffles is still my favourite.
Maar het beestje dat ik het liefste eten gaf in dit park was de kleine wallaby. Schattig! Al was ze het niet zo gewoon om van een fles drinken, in tegenstelling tot Waffles, de kleine wombat. Waffles blijft mijn favoriet.

I also got to tag along to info sessions and photo sessions. I think I heard the one about the koala three times. But every time I learned something new. Did you know koala means ‘doesn’t drink’ in the Aboriginal language?
Ik mocht ook meegaan naar infosessies en fotosessies. Ik denk dat ik die van de koala drie keer heb gehoord. Maar iedere keer leerde ik iets nieuw. Wisten jullie dat koala ‘drinkt niet’ betekent in de taal van de Aboriginals?

And even though a koala sleeps most of the day, it is still the most time consuming animal to take care of. It’s very picky about when it wants which type of (daily fresh cut!) eucalyptus.
En ook al slaapt een koala het merendeel van de dag, ze is toch het meest tijdrovende beestje om voor te zorgen. Ze is erg kieskeurig over wanneer ze welk type (dagelijks vers geplukt!) eucalyptus wil.

The girl I was feeding the outside animals with, didn’t really like birds. While I, duh, love birds, especially parrots. So when we were in a cage with parrots and I noticed that some of the parrots weren’t afraid, I took one of them and put it on my shoulder. When the girl saw me, she said she didn’t even know some of the birds were tame. When we had to go into the next cage, she tried to ‘shoo’ it off my shoulder, but she wasn’t able to. She clearly didn’t really like the bird. Haha!
Het meisje waarmee ik de dieren buiten aan het voederen was, had niet graag vogels. Terwijl ik, duh, van vogels houd, voornamelijk parkieten. Dus toen we in een kooi waren met parkieten en ik merkte dat sommige parkieten geen schrik hadden, nam ik er eentje en zette die op mijn schouder. Wanneer het meisje me zag, zei ze dat ze niet eens wist dat sommige van de vogels tam waren. Toen we naar de volgende kooi moesten, probeerde ze de vogel van mijn schouder af te jagen met een ‘shoo!’, maar het lukte haar niet. Ze vond vogels duidelijk maar niets. Haha!

How can you not love this beautiful regent parrot?
Hoe kan je nu niet van deze mooie bergparkiet houden?

In the owl cage she didn’t really like the owls flying above us either. She had to keep them away while I was picking up the scraps. She was happy that I wasn’t scared and that she didn’t have to do it on her own.
In de uilenkooi had ze het ook niet echt op de uilen die boven ons rondvlogen. Ze moest ze weghouden terwijl ik de voedselresten opraapte. Ze was blij dat ik geen schrik had en dat ze het niet alleen moest doen.

We also had to feed a lot of other animals, like big monkeys. I didn’t trust those at all! One of them even peed on me later that day, when I went back with two other people to clean the cages. And just before entering the second monkey cage, the one where they don’t lock up the monkeys first, I saw a snake. I had been warned about snakes in the monkey cages, because monkeys are messy. Their mess attracts rats and those rats attract snakes. The two animal carers were very happy when I told them about the snake. One of them immediately went back to get snake catching gear. I kept watching the snake. It was going very fast and it was jumping (or however you call it with snakes) to catch a rat. I had never seen a snake in action like that. Normally you see them lay still and attack, this one was actually hunting! After the snake had calmed down and was eating a rat, the two carers caught it. The animal carers had been trying to catch it for over a month. I asked if it was a poisonous snake and they told me that every snake in Tasmania is poisonous. Cool! I’ve seen poisonous snakes in the wild!
We moesten ook veel andere dieren voederen, zoals grote apen. Die vertrouwde ik dan weer niet! Eén van die apen heeft zelfs op me geplast later die dag toen ik met twee andere mensen terug ging om de kooien schoon te maken. En voor we naar binnen gingen bij de tweede apenkooi, die waar ze de apen niet eerst opsluiten, zag ik een slang. Ze hadden me gewaarschuwd voor slangen in de apenkooien, want apen morsen veel en dat trekt ratten aan, die op hun beurt slangen aantrekken. De twee dierenverzorgers waren heel blij toen ik ze wees op de slang. Eén van hen ging onmiddellijk het slangenmateriaal halen. Ik bleef naar de slang kijken. Ze ging erg snel en was aan het springen (of hoe je dat ook noemt bij een slang) om ratten te vangen. Ik had nog nooit een slang zo in actie gezien. Normaal zie je ze stilliggen en aanvallen, maar deze was echt aan het jagen! Nadat de slang terug rustig was en een rat aan het eten was, vingen de twee verzorgers haar. Ze waren al meer dan een maand haar aan ‘t proberen te vangen. Ik vroeg of het een giftige slang was en ze vertelden me dat iedere slang in Tasmanië giftig is. Cool! Ik heb giftige slangen in het wild gezien!

Of course there were also devils in this park. Little devils inside.
Natuurlijk waren er ook duivels in dit park. Kleine duivels binnen.


And bigger ones outside.
En grotere buiten.

Feeding time was always very interesting. Too bad I didn’t get to do that myself.
Voedertijd was altijd erg interessant. Jammer dat ik dat zelf niet heb mogen doen.

Once again I asked if I could hold one. This one we had to wrap in a jumper. It was biting a lot and we almost had to throw it back into the cage after a few seconds. Haha! Luckily I asked one of the employers first, because later that week I asked the owner if I could hold one (just to do it again) but she wouldn’t let me do it because it’s way too dangerous. She took it out of the cage for me, but I wasn’t even allowed to take a picture. Better not show her this picture then. Hihi!
Nogmaals heb ik gevraagd of ik er eentje mocht vasthouden. Deze moesten we in een trui wikkelen. Hij was de hele tijd aan het bijten en we moesten hem terug in de kooi (bijna) gooien na een aantal seconden. Haha! Gelukkig had ik het eerst aan één van de werknemers gevraagd, want later die week had ik het ook aan de eigenaar gevraagd (om het nog eens te doen), maar zij wou me het niet laten doen omdat het te gevaarlijk is. Ze nam hem uit de kooi voor me, maar ik mocht geen foto’s maken. Deze foto laat ik dus beter niet zien. Hihi!

My last day I spent a lot of time with the little wallaby. I fed her every few hours.
Mijn laatste dag bracht ik veel tijd door met de kleine wallaby. Ik voederde haar om de paar uur.

And afterwards I took her for a walk. Isn’t she just adorable?
En nadien nam ik haar mee voor een wandeling. Is ze niet om op te eten?

It had been amazing working there. I really had a blast!
While working there I was staying in a cabin. I didn’t have all the cooking gear I needed, so I had to get creative sometimes. For example, this is my self-made strainer.

Het was geweldig om daar te werken. Ik had echt een plezante tijd!
Terwijl ik er werkte verbleef ik in een cabine. Daar had ik niet altijd het kookmateriaal dat ik nodig had, dus ik soms moest creatief zijn. Dit is bijvoorbeeld mijn zelfgemaakt vergiet.

And while I was staying there, National Pancake Day in Belgium passed by on the 2nd of February. So of course, I baked pancakes that day.
En terwijl ik daar verbleef, passeerde Nationale Pannenkoekendag in België de 2e februari. Dus heb ik natuurlijk pannenkoeken gebakken die dag.

And another day, after washing my hands and going to the dryer, a spider got blown onto my hands. I guess it was chilling in that dryer. It had startled me, but I just kept looking at it until it jumped off my hands on its own. I giggled. Imagine it falling onto the hands of someone who’s afraid of spiders (like Fleur, my mom, …).
En een andere dag, toen ik naar de droger ging na het wassen van mijn handen, werd er een spin op mijn handen geblazen. Ik veronderstel dat ze aan het relaxen was in die droger. Het deed me verschieten, maar ik bleef gewoon naar ze kijken tot ze vanzelf van mijn handen af sprong. Ik giechelde. Stel je voor dat ze op de handen zou vallen van iemand die schrik heeft van spinnen (zoals Fleur, mijn mama, …).

I’ll try to upload the rest a bit faster. 
Ik zal proberen de rest wat sneller te uploaden.

Write you soon!
Schrijf je snel!

. M